Ina had de dag vrijgenomen, want het weercijfer van de dag was een 10. Gewapend met een goed humeur en begeleid door zon en vogelgeluiden gingen we op pad met Andvari en Fjara.......
Tijdens de rit bedacht ik me, dat we best een langer rondje konden gaan doen. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn geweldige plan was om achter Johanna's hof langs te rijden en door de diepe duinen weer terug. Dat houdt in, dat er zeker een kilometer of 4 meer gelopen wordt en dat de hele omgeving nieuw is. Daar ging Fjara, voorop, oortjes naar voren en met blijde pas. Ruime stap, rustig dravend waar gevraagd en harder, als het mocht. Wat een super, super braaf meiske is ze toch!! Vanaf het moment dat er nieuwe horizonnen opdoken, ging ze meer en beter om zich heen kijken, maar zonder blikken of blozen langs groepen van 40 kinderen te voet, op de fiets, schreeuwend en gillend, lachend en rennend. Op het nieuwe stuk bos met een ruime, heerlijke draf volop briesend over de paden. Vol vertrouwen dat ik vast wel weet waar ze heen moet...... Ineens stopt ze, doet een stapje terug en kijkt om....Andvari!!! Waar ben je nou.....!!! Daar kwam haar koene ridder, de redding dus nabij. Hij loopt langs de boomstam, en je hoort hem bijna zeggen:" het zijn boomstronken....muts". Zodra we daar weer voorbij waren ging hij weer opzij en kon het mutsje verder voorop.... Draven, stappen, hekken openen, hekken sluiten, fietsers, kinderen, wandelaars.....het maakt allemaal niets uit....zij loopt.
Een stukje op snelheid en dan op stem met een losse teugel terug naar stap. Je zou bijna denken dat ik haar leuk vind!!
Wat een kadootje is zij toch, wat een heerlijke rit!!!! Deze hele zomer gaan we lekker afstandswerk met haar doen, en ik kan je vertellen....IK HEB ER NU AL ZIN IN!!!!
Superpownie.....
heerlijk hoor dat het zo fijn gaat met je dame
BeantwoordenVerwijderen