Heeft niets met Fjara te maken........

Het heeft niets met Fjara te maken, maar toch wil ik het delen via haar blog......Ergens in de afgelopen weken zijn Roos en ik begonnen met het inrijden van Mysla. We begonnen met Fjara als begeleidend paard, maar mijn wispelturige dame is nog te ongedurig hiervoor. Mysla vond haar doodeng, en dus schakelde ik door naar Ragnar......Ik hoor jullie denken....Ragnar????? Die onstuimige, temperamentvolle, vaak op hol slaande, ongelooflijk mooie ruin die denkt dat hij een hengst is??? Die???
Ja, die dus.
En wat een verrassing.....binnen een paar minuten had hij door waar het om ging en was hij leidend, ondersteunend, stuwend en stimulerend. Wat is hij toch geweldig!!!
Gisteren gingen we voor de tweede keer met deze supercombi op stap. Ragnar met leren bitje en zonder zadel......Mysla met veel ontspanning en schwung.
Zonder mankeren en dralen gingen we fluks naar het hek bij het duin. Midden in de doorgang besloot ze dat hier stilstaan en goede plek was, en dus bleef ze staan...
Daar zat ik , op mijn Ragnar, de altijd ongedurige, nooit stil willen staande Ragnar, met het hek in mijn linkerhand, met mijn rechterhand een zweepje achter Mysla zwaaiend. Geen teugel meer vast, geen zadel, geen stijgbeugels en daar stond mijn kanjer. Zeker een minuut of 5 stond hij doodstil, rustig te wachten tot Mysla begreep dat ze dóór moest lopen.
Normaal gesproken , na een verplichte stilstand, van max 30 seconden, moeten we altijd een stuk galopperen, maar zelfs dat liet hij nu achterwege......we hebben op de terugweg een stukje getölt, en verder totaal ontspannen gestapt...Dat ik dat nog mee mag maken..Mijn Ragnar als betrouwbare begeleider. Wow