Na een kleine week kwamen mijn jongens door de nacht heen daarheen gereden, en dat zij arriveerden op de camping was ik volmaakt gelukkig. Dat gevoel duurde precies 2 uur. Terwijl zij allemaal aan het slapen waren kreeg ik telefoon van Anneke. " Het gaat niet goed met Fjara, ze loopt niet meer, en alles staat weer strak". Op dat moment mocht van mij de dierenarts komen en haar volspuiten met buut, zó overstuur en verdrietig was ik.
Maar aangezien het een zaterdag was, zei Anneke, " ik zet haar op de paddock, Petra heeft ook aspirientjes en dan kijken we het aan tot maandag of dinsdag", Als we het niet vertrouwen, bellen we de dierenarts. Daar kon ik mee leven.....
Vanaf dat moment heb ik haar elke dag behandeld via Roos, eerst met Mtouch om de blokkades te vinden en daarna met QT en QA, om ze op te lossen.
Daarnaast ging mijn vriendin Ina naar het land om haar te behandelen op maandag. Dit is de foto die ze toen maakte...
Die stelde me al meteen een heel stuk geruster....ze ziet er goed uit, ze is ontspannen en ze staat op 4 benen..!! Zo blij met die foto !!!!
De dierenarts is nooit meer gebeld dus.... Anneke heeft de paddock-diensten gedraaid voor me, Petra gaf haar de aspirientjes, iedereen hield haar in de gaten....heelijk, zoveel hulp gekregen !!
Een ruime week later was ik weer thuis, en kon ik het allemaal weer overnemen. Onderhand was ze iets aan de paddock gewend en stond er veel gras. Ik besloot haar een paar dagen extra te geven daar en haar elke dag intensief te behandelen. Onderhand had ik met de boswachter gesproken en toestemming gevraagd voor de uitbreiding van de paddock, met een enorm stuk, zodat de paarden meer kunnen bewegen daar. Die toestemming kreeg ik, en bijna de volgende dag kreeg Marjolein het op haar heupen en legde het meteen aan samen met met haar Kurt. Dus de paddock heeft er een stuk bij van een 300 meter bij 15 meter die tot het water doorloopt. Mijn idee erachter is simpel, hooi in de paddock en geen water meer daar, dus lopen met die benen !!
Fjara en Mysla werden in het nieuwe deel gezet zodat zij het gras konden wegeten voor de andere paddock-klanten uit en dat zij zelf niet onbeperkt gras meteen hadden. Het ging prima. Na een week was het gras daar echt wel helemaal weg, en gingen de meiden lekker het land weer op.
Onderhand liep ze met de dag beter en was ik alweer gestopt met de ascal. Twee weken nadat ik terug was uit Frankrijk ben ik begonnen haar mee te nemen als handpaard. Dat was een nieuwe ervaring voor ons allebei, alledrie! Uiteraard was mijn Ragnar een draak en gedroeg Fjara zich voorbeeldig...pfff....ze is echt onvoorstelbaar. Zo braaf !!
Nadat we een keer of 4 dit hadden gedaan, was het tijd voor de volgende vakantie.
Ondertussen had ik mijn oog laten vallen op een nieuw gezinslid, en was ietwat afgeleid, helemaal als het om foto's gaat !!
en toen had ik hem nog niet uitgezocht....
en heette hij nog Beertje.
hier wel.....dit is Kahru. Het Finse woord voor beertje......
Je begrijpt het....foto's...niet zoveel meer van Fjara ineens !!
En dan ineens is het Augustus, en zijn Roos en ik op weg naar Berlijn om de WK IJslanders bij te wonen als vrijwilliger. Ook dat was een fantastische ervaring. Op de eerst dag daar kwam ik Carolien tegen, die mee is als dierenarts van het Nederlandse team, en ook mijn DA is. Ze vraagt hoe het gaat met Fjara en ik vertel haar dat 2 dagen eerder ze voluit heeft gedraafd over de harde weg.
" Hersteld", luidt de conclusie. Mijn WK kon niet meer stuk...
Terug uit Duitsland gaan we dus beginnen met een stapritje......stapritje????...Het voelde aan alsof ik non-stop een gevecht had met een torpedo !!
Ze wil hard, ze wil veel, ze wil alles, ze wil meer....... Alweer, wow.....wat een fantastische merrie !!!!
Ze mag niets van mij, ook al wil ze het, en ze luistert...we stappen. Dat houden we een paar weken vol, en maken het rondje langzaam wat groter.
Dan komt de dag dat ze van mij mag draven......Mijn bijrijder maakte de opmerking :" als ze nog harder gaat draven, stijgen jullie op hoor". Het blijft heerlijk om met haar te rijden, te werken, te spelen en haar te verzorgen.
Ons spannende avontuur is goed afgelopen en daar ben ik enorm dankbaar voor, ook omdat ik al veel anderen heb gehoord die minder fortuinlijk zijn geweest. De realisatie dat dit ook bij ons had kunnen gebeuren is er alle afgelopen tijd niet geweest bij mij, ik ben steeds positief werkend en handelend geweest,maar het komt nu wel binnen.
Het houden van paarden en daar intens veel van houden is meer dan alleen een rondje rijden; het brengt je diepe ontspanning, volmaakt geluk en balans, maar ook spanning, slapeloze nachten en soms groot verdriet.
Ik hoop dat we nu weer een tijdje kunnen schrijven over haar vorderingen op het gebied van wedstrijd rijden, want die plannen liggen er nog steeds.....
Heerlijk ontspannen.....
