Je zou denken dat je, als je de 50 gepasseerd bent, dat je dat soort fratsen niet meer doet.
Maar niets is minder waar......
Vanochtend ging ik op een dauwtrapritje. Helemaal met mezelf.....foto's maken van de opkomende zon in het duin en gewoon leuk...omdat het kan.
Aangezien ik alleen zou gaan, was Ragnar mijn keuze, doorgewinterd en al -tig keer alleen op pad geweest met mij. Niets aan het handje. Aangekomen bij het land, staan de paarden voor het eerst in maanden, niet voor het hek....Erger nog, ik zie dat Ragnar helemaal achteraan staat. Op een landvan 18 hectare, is dat ver weg. Mijn aanbiddelijke Fjara komt aanhuppelen en meteen verander ik van gedachten, ik neem Fjara mee!!! Uiteraard sta ik er van tevoren niet bij stil, dat zij nog nooit alleen met mij weg is geweest, ik haar zadel niet mee heb, en erger alleen het hoofdstel van Ragnar mee heb, met leren bitje. Het zadel kan, dat weet ik.....maar dat bitje....dat vond ze maar niets!!
Dus daar ging ik, voor het eerst alleen met Fjara naar buiten, in de ochtendschemering, rijdend op een touwhalster, wat ze ook nog nooit heeft gedaan...Met het volste vertrouwen dat het moet kunnen.....
Ik geef meteen toe, dat het sturen een stuk moeilijker was en dat remmen niet een goede optie was, maar toch.....we deden een rondje, ik maakte wat foto's en eigenlijk vonden we het allebei wel leuk ook!!! Ik ga vanaf nu maar wat vaker met haar alleen rijden....en bitloos zit dan ook nog wel in het verschiet....Wat een super merrie is ze toch....Dit had ook een stuk minder leuk kunnen zijn....
Ik leer het waarschijnlijk nooit...maar Fjara leert gelukkig razendsnel!!
