Hoe kan je van een stout paard , een superlief paard worden....in 2 dagen

Afgelopen vrijdag bedacht ik iets nieuws......Dat mijn "briljante" ideeën niet altijd zo geweldig uitpakken besluit ik regelmatig te negeren en wordt dan weer met mijn neus op die feiten gedrukt. Zo ook vrijdag....Ik had bedacht om een klein rondje te gaan stappen met Fjara, het rondje boswachter. Eenmaal klaar om te gaan, kreeg ik dat briljante idee.....Laat ik dat rondje eens andersom doen....Er waren vast wel engeltjes die geroepen hebben...nee. niet doen.....maar die hoorde ik dus niet. Ik stapte op en reed met haar de ventweg op, richting de boswachter. Ze vertelde me meteen al dat zij het geen goed idee vond, wat dwarsig en niet super voorwaarts....Halverwege de ventweg ( 5 minuten van huis dus) stond ze ineens in 1 klap stokstijf stil. Alsof er  iets vreselijks engs te zien was, of gebeurd was. Ik bleef even staan.....liet haar rustig kijken en vroeg toen om weer verder te gaan. Daar was ze heel duidelijk in, "geen haar op mijn lijf dat daar aan denkt." Hoofd laag, hoeven ingegraven in het asfalt en alles op nee gezet. nog een paar keer vriendelijk en wat dringender gevraagd, tik met de zweep gegeven....niets hielp.
Vervolgens ging ze achteruit lopen....ok dacht ik...dan gaan we achteruit naar huis.....ik kon haar 2 keer weg-manoeuvreren van de sloot, de derde keer, met een sloot, auto en fietsers vond ik het genoeg. Ik stapte af.
Haha dacht Fjara, en nu naar huis.

Echt niet! zei ik.

 Vervolgens deden we een exercitie oefening aan de hand.....1 minuut stappen, halt houden en dan 4 stappen terug, en uiteraard de lange weg naar huis. Ik weet niet wie er uiteindelijk het meest gesloopt was...zij of ik !! Onderweg 1 poging tot opstappen gedaan...dat ging dus niet, stilstaan daarvoor, dat deed ze niet meer.

Al met al is haar vorm van verzet te plaatsen, begrijpelijk en ongevaarlijk, dus ik mopperde niet. Wel vond ik het heel belangrijk om nog een positieve rit te  doen met haar voor de operatie.
De komende weken zal ik haar niet zien of berijden....

Vandaag, gewapend met nieuw hoofdstel ( nog niet gepast), nieuw halster ( nog niet geprobeerd) nieuwe teugels ( heeeeerlijk) en nieuwe singel ( helemaal goed!!) klaargemaakt voor een ritje met Andvari en Ina door het duin. Ik koos nu voor een iets langere rit, helemaal in stap, met veel ontspanning maar ook heel veel nieuwe indrukken.
Het was geweldig....Eerst was ze nog wat dwars met het opstappen ( terwijl ze tot nu toe superbraaf daarmee was) ik bleef haar rustig corrigeren en uiteindelijk bleef ze staan, ik stapte op en hop...daar gingen we.
De rit was onwaarschijnlijk geweldig. 75% van de tijd wilde ze voorop lopen, oortjes naar voren, tempo hoog en totaal ontspannen, overal naar kijkend  maar nergens van schrikkend. Zelfs een groot paard ( tegenligger) op een smal pad, dat bijna omhoogkwam van de stress liep ze zo voorbij. Op de momenten dat ze het wel even spannend vond ( beren, slangen en krokodillen overal in het bos), wachtte ze tot Andvari haar inhaalde en het voortouw even nam....daarna haalde ze hem dan weer snel in ( nog steeds stappend). De wisselwerking tussen die twee is gewoon zo speciaal, dat moet je een keer meemaken, te mooi voor woorden.....op 3/4 van de rit ( nog steeds geen spoortje zweet) werd ze wat mentaal moe. Ze ging iets trager lopen en liet Andvari meteen voorop gaan. Daarna volgde ze hem en liep zij een beetje te slaapwandelen. Na een tijdje was ze er ineens weer en nam de leidende taak weer op zich, die andvari ook meteen weer afstond. Zo lief.......

Terug bij de poetsplek heb ik haar nagelopen, hoofd : geen zweet, rug : licht bezweet, billen en schouders, redelijk bezweet. Verder geen trillen, geen staan, geen suf zijn. Ze at met veel plezier haar welverdiende emmer leeg, liet zich de massage welgevallen en huppelde weer mee naar het land......

wat een ochtend....wat een geweldig, superlief, prachtig paard!!!!

zien jullie die manen.....

wat een superschatje.....