boelkloedig.....euhhh....koelbloedig !!!!

indianenstaart....met veer........ze vind alles goed

Nadat Fjara heeft ontdekt dat er met meerdere paarden tegelijk iets gedaan kon worden, vond ze het alleen gaan niet zo leuk meer......Ze bleef gewoon staan, en wat ik ook vroeg en deed....ze ging niet. Ik moest er wel om lachen, want wees eerlijk...Andvari doet dat ook en dat is precies de reden dat we hem hebben uitgezocht.... onafhankelijk, eigen mening en lange ontbrandings-tijden, dit in tegenstelling tot mijn Ragnar, die een heeeeel kort lontje heeft en snelheid als excuus gebruikt om dingen voor elkaar te krijgen...... Dus stilstaan is wel lastig, maar veel minder gevaarlijk !!! Daar ben ik dan toch wel blij mee...Ik vroeg alles nog een keertje iets dringender en daarna werd ik gewoon boos....Geen geleuter...GAAN!!! Nijdig ging ze op pad, geen draf of galop hoor, maar stampvoetend stappen...voor mij een "eerste keer". Bij het hek aangekomen stond ze weer keurig stil en draaide om het hek heen. Meteen daarna ging ze in volle draf (stampend) het duin in. We gingen linksaf dit keer, dat was ook weer nieuw. We gingen pittig op tempo de bocht om, om midden in een groep wilde paarden te landen die er allemaal vandoor stoven.

een groep zoals deze............en dan op het pad !!!

 Opnieuw spande ze al haar spieren en zei ik NEE, STAAN. Weer liet ze alles los en bleef rustig staan. Pas toen ik haar weer "vrij"gaf, ging ze meteen weer in volle draf weg ( stampend) en we waren erg snel weer thuis.....maar wat een super gevoel zo een stabiel, koelbloedige merrie onder me.....

De openbaring.........

De keer daarna ging ik eerst met Ina en de mannen een rondje door het duin, en daarna ging ik weer een stukje met Fjara doen....geen haast...dus lekker relaxed allemaal. Het toeval wilde dat 2 mede-ijslanders van het land ook een stukje gingen rijden en Fjara veranderde direct...Niets voorop stappen...ze was tot niets meer te bewegen tot de anderen voor ons uit liepen. Aangezien zij erg hard stapt, was het een beetje moeilijk om afstand te houden, dus bedacht ik een spelletje......We gingen stilstaan en dan telde ik tot 20, daarna mocht ze weer vooruit, maar alleen in stap....we haalden ze dus in no-time weer in, en dan liet ik haar weer halt houden om het weer te doen. Dat deden we de hele tijd. Bij het hek gaf ze de anderen een demonstratie hoe een welopgevoede ijslandse merrie zich hoort te gedragen. Voorbij het hek wilde ze wel weer voorop, en dat deed ze dus met ferme pas. Bij de ingang van het duin liet ik haar weer halt houden en vroeg de anderen om voor te gaan, omdat wij al na 20 meter weer zouden keren. (Ik wilde eigenlijk alleen tot het hek rijden, maar besloot dat voorbij het hek steeds een betere keus zou zijn.)Toen gebeurde het.......De andere 2 paarden besloten dat ze het niet meer leuk vonden en gingen er in een gillende galop vandoor, 1 links en 1 rechts van ons......Fjara spande al haar spieren aan, ik nam de teugel korter en zei : "Nou Nee....ik dacht het niet....Staan". Ze ontspande al haar spieren en bleef staan.....wow..........Daarna weer totaal ontspannen met een los teugeltje terug naar huis.....Alweer zo een slechte dag....hahahahaha. En weten jullie wat madammeke doet als ze warm en moe is....dan neemt ze een modderbad...en ziet ze er zo uit !!! Je zult maar wit zijn zo hier en daar......

dan moet ze extra poetsen,al die opgedroogde modder, ik houd van gepoetst worden... :-)

op ontdekkingsreis.....

Voordat ik voor het "echie"met Fjara wat ging doen, was er eerst even vakantie. Die periode gebruikte Wieke en Therra om ook even met Fjara wat te spelen....Therra maakte het eerste ritje op haar naar het duin toe en Wieke wandelde ernaast. Ze heeft er zelfs een filmpje van gemaakt, maar dat is nu een beetje kwijt....Alles ging goed tot en met een galopje...Wieke was ook blij.

een van de bewoners van het duin.........

Zodra ik terug kwam uit Frankrijk was het mijn beurt......Eerst een keertje alleen knuffelen en de keer erna.....hop....erop en gaan. Het was zo knap van haar, vanaf dag 1 heeft ze netjes naast het duin stilgestaan zodat ik makkelijk op kon stappen. Die eerste keer gingen we gewoon naar het hek en weer terug....Nu is dat pad zo'n 800 meter, dus is het toch wel even stappen. Ik vroeg niets van haar behalve stappen.....en dat kan ze !!! Mijn mannen lopen in een stevig tempo, maar Fjara danst de salsa onder het zadel...alles beweegt en veert, en haar tempo is huizenhoog...heerlijk !!!!! Bij het hek aangekomen ging ik oefenen om het hek vanaf haar rug te openen, en ook dat gaf geen enkel probleem...Misschien omdat ik altijd met haar om een hek loop aan het halster, maar ze maakte er niets van. Allemaal heerlijk ontspannen....Daarna weer naar huis in stap, zonder dat ze extra vaart wilde maken, gewoon net zo lekker als de heenweg .....Een geweldige ervaring voor de eerste keer "los"naar buiten...