Lekker vies.....

>
>

Wat een merrie........

Afgelopen week ging ik een rondje met Ina en Andvari door het duin. Halverwege de rit besloot ik dat het tijd was om eens een galopjeje te vragen......de eerste keer besloot ze om heel hard te draven, dus ok, dat weet ik nu ook.....ze kan heel hard draven.....
De tweede kans die ik zag vroeg ik het weer....dit keer sprong ze in een mooie galop aan.....wow....wat een power laat ze dan ook meteen zien!!!! De billen schuiven eronder en de motor gaat op volle toeren....gewoon genieten dus. Een tweede halo je deed ze ook feilloos en ze wordt alleen maar meer geweldig.


Vandaag was een uitgelezen dag om weer een ritje te doen maar dan anders.... Dit keer ging op mijn eigen lieve,geweldige en knappe Ragnar, en mocht wieke op Fjara......wat een heerlijke combinatie is dit dus ook....Ragnar bleef heel ontspannen, of ze nu voorop of achteraan loopt....dat maak ik bijna nooit mee. Fjara probeerde niet zelf om op kop te lopen, had voldoende respect voor Ragnar en had er zin in.....we waren allevier super ontspannen...de galopjes onder wieke waren direct aanwezig en sterk.
De laatste galop liet ik haar voorop lopen en in galop gaan, ongelooflijk.....ze is supersnel, volop powerrrrr en zo terug te nemen....

Wieke genoot van de rit, ik geniet van zo een fantastische merrie, die mij en ook anderen zoveel geeft, terwijl ze nog steeds zo jong is. Wat een rijkdom......

Hoe kan je van een stout paard , een superlief paard worden....in 2 dagen

Afgelopen vrijdag bedacht ik iets nieuws......Dat mijn "briljante" ideeën niet altijd zo geweldig uitpakken besluit ik regelmatig te negeren en wordt dan weer met mijn neus op die feiten gedrukt. Zo ook vrijdag....Ik had bedacht om een klein rondje te gaan stappen met Fjara, het rondje boswachter. Eenmaal klaar om te gaan, kreeg ik dat briljante idee.....Laat ik dat rondje eens andersom doen....Er waren vast wel engeltjes die geroepen hebben...nee. niet doen.....maar die hoorde ik dus niet. Ik stapte op en reed met haar de ventweg op, richting de boswachter. Ze vertelde me meteen al dat zij het geen goed idee vond, wat dwarsig en niet super voorwaarts....Halverwege de ventweg ( 5 minuten van huis dus) stond ze ineens in 1 klap stokstijf stil. Alsof er  iets vreselijks engs te zien was, of gebeurd was. Ik bleef even staan.....liet haar rustig kijken en vroeg toen om weer verder te gaan. Daar was ze heel duidelijk in, "geen haar op mijn lijf dat daar aan denkt." Hoofd laag, hoeven ingegraven in het asfalt en alles op nee gezet. nog een paar keer vriendelijk en wat dringender gevraagd, tik met de zweep gegeven....niets hielp.
Vervolgens ging ze achteruit lopen....ok dacht ik...dan gaan we achteruit naar huis.....ik kon haar 2 keer weg-manoeuvreren van de sloot, de derde keer, met een sloot, auto en fietsers vond ik het genoeg. Ik stapte af.
Haha dacht Fjara, en nu naar huis.

Echt niet! zei ik.

 Vervolgens deden we een exercitie oefening aan de hand.....1 minuut stappen, halt houden en dan 4 stappen terug, en uiteraard de lange weg naar huis. Ik weet niet wie er uiteindelijk het meest gesloopt was...zij of ik !! Onderweg 1 poging tot opstappen gedaan...dat ging dus niet, stilstaan daarvoor, dat deed ze niet meer.

Al met al is haar vorm van verzet te plaatsen, begrijpelijk en ongevaarlijk, dus ik mopperde niet. Wel vond ik het heel belangrijk om nog een positieve rit te  doen met haar voor de operatie.
De komende weken zal ik haar niet zien of berijden....

Vandaag, gewapend met nieuw hoofdstel ( nog niet gepast), nieuw halster ( nog niet geprobeerd) nieuwe teugels ( heeeeerlijk) en nieuwe singel ( helemaal goed!!) klaargemaakt voor een ritje met Andvari en Ina door het duin. Ik koos nu voor een iets langere rit, helemaal in stap, met veel ontspanning maar ook heel veel nieuwe indrukken.
Het was geweldig....Eerst was ze nog wat dwars met het opstappen ( terwijl ze tot nu toe superbraaf daarmee was) ik bleef haar rustig corrigeren en uiteindelijk bleef ze staan, ik stapte op en hop...daar gingen we.
De rit was onwaarschijnlijk geweldig. 75% van de tijd wilde ze voorop lopen, oortjes naar voren, tempo hoog en totaal ontspannen, overal naar kijkend  maar nergens van schrikkend. Zelfs een groot paard ( tegenligger) op een smal pad, dat bijna omhoogkwam van de stress liep ze zo voorbij. Op de momenten dat ze het wel even spannend vond ( beren, slangen en krokodillen overal in het bos), wachtte ze tot Andvari haar inhaalde en het voortouw even nam....daarna haalde ze hem dan weer snel in ( nog steeds stappend). De wisselwerking tussen die twee is gewoon zo speciaal, dat moet je een keer meemaken, te mooi voor woorden.....op 3/4 van de rit ( nog steeds geen spoortje zweet) werd ze wat mentaal moe. Ze ging iets trager lopen en liet Andvari meteen voorop gaan. Daarna volgde ze hem en liep zij een beetje te slaapwandelen. Na een tijdje was ze er ineens weer en nam de leidende taak weer op zich, die andvari ook meteen weer afstond. Zo lief.......

Terug bij de poetsplek heb ik haar nagelopen, hoofd : geen zweet, rug : licht bezweet, billen en schouders, redelijk bezweet. Verder geen trillen, geen staan, geen suf zijn. Ze at met veel plezier haar welverdiende emmer leeg, liet zich de massage welgevallen en huppelde weer mee naar het land......

wat een ochtend....wat een geweldig, superlief, prachtig paard!!!!

zien jullie die manen.....

wat een superschatje.....

boelkloedig.....euhhh....koelbloedig !!!!

indianenstaart....met veer........ze vind alles goed

Nadat Fjara heeft ontdekt dat er met meerdere paarden tegelijk iets gedaan kon worden, vond ze het alleen gaan niet zo leuk meer......Ze bleef gewoon staan, en wat ik ook vroeg en deed....ze ging niet. Ik moest er wel om lachen, want wees eerlijk...Andvari doet dat ook en dat is precies de reden dat we hem hebben uitgezocht.... onafhankelijk, eigen mening en lange ontbrandings-tijden, dit in tegenstelling tot mijn Ragnar, die een heeeeel kort lontje heeft en snelheid als excuus gebruikt om dingen voor elkaar te krijgen...... Dus stilstaan is wel lastig, maar veel minder gevaarlijk !!! Daar ben ik dan toch wel blij mee...Ik vroeg alles nog een keertje iets dringender en daarna werd ik gewoon boos....Geen geleuter...GAAN!!! Nijdig ging ze op pad, geen draf of galop hoor, maar stampvoetend stappen...voor mij een "eerste keer". Bij het hek aangekomen stond ze weer keurig stil en draaide om het hek heen. Meteen daarna ging ze in volle draf (stampend) het duin in. We gingen linksaf dit keer, dat was ook weer nieuw. We gingen pittig op tempo de bocht om, om midden in een groep wilde paarden te landen die er allemaal vandoor stoven.

een groep zoals deze............en dan op het pad !!!

 Opnieuw spande ze al haar spieren en zei ik NEE, STAAN. Weer liet ze alles los en bleef rustig staan. Pas toen ik haar weer "vrij"gaf, ging ze meteen weer in volle draf weg ( stampend) en we waren erg snel weer thuis.....maar wat een super gevoel zo een stabiel, koelbloedige merrie onder me.....

De openbaring.........

De keer daarna ging ik eerst met Ina en de mannen een rondje door het duin, en daarna ging ik weer een stukje met Fjara doen....geen haast...dus lekker relaxed allemaal. Het toeval wilde dat 2 mede-ijslanders van het land ook een stukje gingen rijden en Fjara veranderde direct...Niets voorop stappen...ze was tot niets meer te bewegen tot de anderen voor ons uit liepen. Aangezien zij erg hard stapt, was het een beetje moeilijk om afstand te houden, dus bedacht ik een spelletje......We gingen stilstaan en dan telde ik tot 20, daarna mocht ze weer vooruit, maar alleen in stap....we haalden ze dus in no-time weer in, en dan liet ik haar weer halt houden om het weer te doen. Dat deden we de hele tijd. Bij het hek gaf ze de anderen een demonstratie hoe een welopgevoede ijslandse merrie zich hoort te gedragen. Voorbij het hek wilde ze wel weer voorop, en dat deed ze dus met ferme pas. Bij de ingang van het duin liet ik haar weer halt houden en vroeg de anderen om voor te gaan, omdat wij al na 20 meter weer zouden keren. (Ik wilde eigenlijk alleen tot het hek rijden, maar besloot dat voorbij het hek steeds een betere keus zou zijn.)Toen gebeurde het.......De andere 2 paarden besloten dat ze het niet meer leuk vonden en gingen er in een gillende galop vandoor, 1 links en 1 rechts van ons......Fjara spande al haar spieren aan, ik nam de teugel korter en zei : "Nou Nee....ik dacht het niet....Staan". Ze ontspande al haar spieren en bleef staan.....wow..........Daarna weer totaal ontspannen met een los teugeltje terug naar huis.....Alweer zo een slechte dag....hahahahaha. En weten jullie wat madammeke doet als ze warm en moe is....dan neemt ze een modderbad...en ziet ze er zo uit !!! Je zult maar wit zijn zo hier en daar......

dan moet ze extra poetsen,al die opgedroogde modder, ik houd van gepoetst worden... :-)

op ontdekkingsreis.....

Voordat ik voor het "echie"met Fjara wat ging doen, was er eerst even vakantie. Die periode gebruikte Wieke en Therra om ook even met Fjara wat te spelen....Therra maakte het eerste ritje op haar naar het duin toe en Wieke wandelde ernaast. Ze heeft er zelfs een filmpje van gemaakt, maar dat is nu een beetje kwijt....Alles ging goed tot en met een galopje...Wieke was ook blij.

een van de bewoners van het duin.........

Zodra ik terug kwam uit Frankrijk was het mijn beurt......Eerst een keertje alleen knuffelen en de keer erna.....hop....erop en gaan. Het was zo knap van haar, vanaf dag 1 heeft ze netjes naast het duin stilgestaan zodat ik makkelijk op kon stappen. Die eerste keer gingen we gewoon naar het hek en weer terug....Nu is dat pad zo'n 800 meter, dus is het toch wel even stappen. Ik vroeg niets van haar behalve stappen.....en dat kan ze !!! Mijn mannen lopen in een stevig tempo, maar Fjara danst de salsa onder het zadel...alles beweegt en veert, en haar tempo is huizenhoog...heerlijk !!!!! Bij het hek aangekomen ging ik oefenen om het hek vanaf haar rug te openen, en ook dat gaf geen enkel probleem...Misschien omdat ik altijd met haar om een hek loop aan het halster, maar ze maakte er niets van. Allemaal heerlijk ontspannen....Daarna weer naar huis in stap, zonder dat ze extra vaart wilde maken, gewoon net zo lekker als de heenweg .....Een geweldige ervaring voor de eerste keer "los"naar buiten...

de eerste keer.....

En dan ineens is die dag daar....voor het eerst op je eigen jonge paard....Eva had al  bakwerk gedaan met haar....Therra had al met haar gestapt naar het duin en terug( wieke....foto !!!).....Nu ik....Adem in..Adem uit...ontspan...bal in de buik loslaten.....mediteer een beetje.....Je weet het allemaal en kunt het ook toepassen, maar op dat moment zelf, wist en kon ik niets meer.
Gelukkig wist en kon Fjara alles zelf wel !!.Twee rondjes door de bak gestapt met Anneke ernaast, wat een verschil met Ragnar......rust, zelfvertrouwen en vriendschap was, wat ze mij aanbood.
Ze stopte als ik halt zei, ze stapte rustig rond, bleef staan als ik opstapte....Een feestje om dat ook te mogen meemaken. Ik ben uiteraard niet de groene ruiter meer die ik 12 jaar geleden wel was, toen ik Ragnar kocht, en ging rijden, maar dit......dit was een kadootje voor mij. Ik heb het in liefde ontvangen........Ze is echt heel bijzonder.
Wat ik wel bedacht, in de bak, was dat ik het rijden in een bak niet zo leuk vind, en dat ook meteen naar haar projecteerde. De keer daarna gaan we niet meer in de bak zei ik, we hebben een hele lange bak naast het land.

het eerste beginnetje........

Aangezien ik nog nooit zelf een paard heb ingereden en mijn ervaringen met Ragnar toch wel enigszins traumatisch zijn  te noemen, besloot ik om het allereerste beginnetje door Eva te laten doen.....
Wel zelf het hoofdstelletje en het zadel op en afgedaan een aantal keer en een beetje longeren...dat kan ik zelf wel !! Verder praatte ik elke keer op het land veel met haar en kon ze al van alles op stem....
Dat begon als een spelletje en breidde zich steeds verder uit...Voor ze ooit een zadel op had gehad, kende ze de commando's : Kom; Wacht; Staan; Halt; Terug; Stap; Draf en koekje al.....
Wat kan ik zeggen....ze is geweldig !!

voor de eerste keer met een zadel op....eng he..??

het longeren door eva...helemaal top !!

de eerste keer iemand op je rug.....

weer naar huis......

wieke en marjo waren zo lief om haar te brengen

rondje hollen met birgir

Toppur uitdagen

ik was blij......

zij ook....weer thuis !!

Na een paar maanden was het logeer partijtje over en ging Fjara weer naar huis....Dit keer maakte ze meer spektakel en was ze duidelijk blij dat ze er weer is....Als een vakvrouw bespeelt ze de ruinen en maakt ze allemaal gek.....

midden in de winter.......

Aangezien het niets werd met het gewennen of inrijden omdat de paddock bevroren was en et land niet te belopen, ging Fjara eventjes logeren bij Wieke.....en die maakt graag foto's......mooie......

sneeuw....molen...ijslandse merrie....

prachtige snor en baard

wat nou koud.....!!!

heerlijk...!!!!!

en toen weer even weg.......

Anneke en ik hadden een geweldig idee.....We gingen allebei ons paard een beetje inrijden en aan de hand werken....we vonden een weilandje op een steenworp afstand van ons huis......

enigszins nat en verregend kwamen we aan

het is hier wel klein en nat.....

gelukkig is djarfur ook mee...!!!!

...en we hebben een stalletje !!!!!

We wandelden door de stromende regen en windkracht 7 naar het weiland, met 2 relaxte paarden die van niets ( behalve een grote steen die een geweldige beer-imitatie deed) schrokken. De dag erna begon die verschrikkelijke koude winter die maanden aanhield.....we hebben dus niets gedaan behalve mest ruimen en een beetje kniezen.....Het was een geweldig plan, we hadden alles onder controle, behalve het weer dusssss......

verhuizen.............

Na een jaar om de hoek te hebben gestaan kwam er een opening op het land waar mijn andere paarden ook staan......Iets verder weg, maar wat een omgeving.....18 hectare duin en een gemengde kudde van 18 ijslanders...wat wil een paard nog meer !!!!!
Anneke en ik gingen het samen doen......ik reed met Andvari naar het landje van Fjara toe, en samen wandelden we terug naar Egmond-Binnen. Anneke met Fjara en ik op Andvari ( lui....laat ik eerlijk zijn )
Het was net of ze alle dagen buiten had gewandeld, rustig stapte ze voort aan een halstertje en niets bracht haar van haar stuk.
Op het nieuwe land werd ze van harte welkom geheten door haar broer Djarfur ( van Anneke) en was bijna iedereen meteen lief tegen haar......Hadden ze toen geweten wat voor een terroristje ze is......

zo braaf...

eerste rondje rennen over op het land

broertje en ik

true love.....

thuis.......

de eerste tijd............

Ze was een aanbiddelijk hoopje paard, ik was er bijna elke dag en ze was altijd blij om me te zien. Haar eczeem werd geleidelijk aan minder erg en haar gedrag was ronduit blij en speels te noemen....Heel anders dat toen ze net aankwam als een klein hoopje ellende............Ik kon toen mijn geluk al niet op, ze was ( en is) de leukste merrie die ik ooit ontmoet heb....

onze eerste ontmoeting

Fjara was van mijn vriendin Marjo......ze was aan het opgroeien in een begrazings-terrein aan de andere kant van het land. Bij het wegbrengen van een andere merrie daar naartoe, bleek dat Fjara vreselijk zomer eczeem had ontwikkeld. Uiteraard mocht ze direct mee naar huis, en werd ik al uit de auto gebeld over het behandelen van haar eczeem.
Diezelfde avond ben ik begonnen met het behandelen van haar en aangezien ze vlakbij mijn huis kwam te staan, ging ik er twee keer per dag langs gedurende een aantal weken.
Na een week begon ik te merken dat ze direct aan kwam draven over het land als ik aan kwam fietsen, en stak ze haar hoofd onder mijn arm.
Twee weken later gaf ik in.....zij had mij uitgekozen en ik maakte het officieel door haar te kopen.

Ze was toen nog een klein smurfje.....

een dag met fjara

ik wilde dit blog al beginnen de dag dat ik voor het eerst een zadel op mijn ijslandse merrie Fjara legde.....Dat is niet gelukt......Ik zal zoveel mogelijk uit mijn geheugen putten en dan naar nu toewerken, om een overzicht van onze avonturen weer te geven.

Fjara kwam heel onverwachts in mijn leven. Ik had wel gehoord van de uitdrukking"Wat is het toppunt van zelfbeheersing....??? Het hebben van 1 ijslands paard ", maar voelde mij daar nooit door aangesproken. Ik had "slechts"1 paard, Ragnar, en het andere liefje ( Andvari) was van mijn man....dus ik had er maar 1.

Tot Fjara............